Czas czytania artykułu: < 1 minutaKiedy po raz pierwszy przeczytałem Tradycję 5 — że naszym jedynym celem jest nieść posłanie Dorosłemu Dziecku, które jeszcze cierpi — nie do końca to rozumiałem. Byłem wtedy tym, który „jeszcze cierpi”. Czułem się zagubiony, zraniony, wstydziłem się swojej przeszłości i emocji, które mną rządziły. Wspólnota DDA była dla mnie wtedy jak bezpieczny brzeg po długim dryfowaniu od mitingu do mitingu i od terapii do terapii.
Czytaj dalej
Czas czytania artykułu: 2 minutyCześć, jestem Arek DDA. Dziś chcę się podzielić swoim świadectwem na temat Trzeciej Tradycji DDA – tej, która mówi, że jedynym warunkiem członkostwa we Wspólnocie Dorosłych Dzieci jest pragnienie wyzdrowienia ze skutków dorastania w rodzinie dysfunkcyjnej. Dla mnie ta Tradycja DDA była jak klucz do drzwi do nowego życia, których przez długi czas nie mogłem otworzyć.
Czytaj dalej
Czas czytania artykułu: 3 minutyKiedy przyszedłem do wspólnoty DDA, słowo „Bóg” było dla mnie bardziej wyzwalaczem lęku niż nadziei. Wychowałem się w domu, gdzie z jednej strony mówiło się o wierze, a z drugiej panował chaos, przemoc, wstyd i milczenie. Ten rozdźwięk sprawił, że w głębi serca byłem przekonany, iż Bóg albo jest obojętny, albo surowy i wymagający, podobny do dorosłych z mojego domu.
Czytaj dalej
Czas czytania artykułu: 2 minutyDla mnie Krok III DDA stał się dla mnie punktem zwrotnym w relacji z Bogiem osobowym – momentem, gdy przestałem walczyć sam i naprawdę powierzyłem Mu swoje życie. W moim przypadku to nie była jednorazowa deklaracja, ale głęboki, bolesny proces oddawania kontroli – tej iluzji kontroli, którą budowałem latami jako DDA, by przetrwać chaos domu rodzinnego. Wychowałem się w środowisku, gdzie miłość była warunkowa, a decyzje dorosłych – chaotyczne i nieprzewidywalne.
Czytaj dalej
Czas czytania artykułu: 3 minuty„Nazywam się Anna*, mam 34 lata. Przyszłam na pierwszy miting DDA trochę z ciekawości, trochę z desperacji. Powtarzałam sobie, że
Czytaj dalej