Świat DDA: Nie ufaj, nie mów, nie czuj

Czas czytania artykułu: 3 minuty

Dzieci wychowywane w rodzinach z problemem alkoholowym dorastają w świecie pełnym chaosu, nieprzewidywalności i emocjonalnej samotności. Zamiast miłości, stabilności i opieki, doświadczają lęku, wstydu i zawstydzania. W odpowiedzi na te realia tworzą mechanizmy przetrwania — niewidzialne zasady, które mają im pomóc przeżyć. Trzy z nich są wyjątkowo destrukcyjne:

„Nie ufaj. Nie mów. Nie czuj.”

To niepisany kodeks rodzin dysfunkcyjnych, który staje się fundamentem osobowości Dorosłego Dziecka Alkoholika (DDA). Przyjrzyjmy się tym trzem zasadom — ich źródłom, skutkom oraz drogom uzdrowienia.

„Nie ufaj” – o braku bezpieczeństwa

Skąd się bierze?

• dziecko w rodzinie alkoholowej wielokrotnie doświadcza zawiedzionego zaufania:
• rodzic obiecuje, że nie będzie pił – i łamie obietnicę.
• rodzic mówi, że kocha – i rani.
• rodzina pozornie „normalna” – a dziecko widzi, że jest inaczej.

Z czasem dziecko uczy się, że:

• nie można ufać innym, bo zaufanie boli,
• bliscy zawodzą, a mówienie prawdy może ściągnąć karę lub agresję.

Jak to wpływa na dorosłe życie?

Dorosły z syndromem DDA:

• boi się bliskich relacji,
• nie potrafi zaufać partnerowi, szefowi, przyjacielowi,
• stale kontroluje sytuację – lub ludzi,
• może przyciągać osoby toksyczne, bo nie zna innych wzorców.

Uzdrowienie

Leczenie tej rany to powolne odzyskiwanie wiary w ludzi — poprzez:

• terapię więzi międzyludzkich,
• uczestnictwo w grupach wsparcia (np. DDA/DDD, Al-Anon),
• doświadczanie bezpiecznych relacji, gdzie zaufanie nie kończy się zranieniem.

„Nie mów” – o zakazie prawdy

Skąd się bierze?

W domu z problemem alkoholowym panuje zmowa milczenia i hipokryzja:

• nie mówimy o tym, co się dzieje.
• udajemy, że wszystko jest w porządku.
• przed sąsiadami – uśmiech.
• w domu  – krzyk, wódka i przemoc.

Dziecko uczy się, że:

• mówienie prawdy jest niebezpieczne,
• emocje i problemy lepiej ukrywać,
• zawstydzenie jest silniejsze niż potrzeba autentyczności.

Jak to wpływa na dorosłe życie?

Dorosły z syndromem DDA:

• nie potrafi mówić o swoich emocjach,
• tłumi gniew, żal, smutek,
• ma trudności z wyrażaniem potrzeb i stawianiem granic,
• cierpi na somatyzację – ciało mówi, gdy usta milczą.

Uzdrowienie

Proces leczenia to nauka:

• mówienia o sobie bez lęku i wstydu,
• wyrażania emocji, nawet tych trudnych,
• stawiania granic i nazywania krzywdy po imieniu.
• to droga do odwagi: „Mogę mówić. Moje słowo się liczy.”

„Nie czuj” – o zamrożeniu emocji

Skąd się bierze?

W rodzinie alkoholowej emocje są zagrożeniem:

• gniew ojca = przemoc.
• smutek dziecka = lekceważenie dziecka
• radość dziecka = zazdrość lub zawstydzenie u osoby uzależnionej.

Dziecko uczy się, że:

• lepiej nic nie czuć niż cierpieć,
• emocje są niebezpieczne lub nieakceptowane,
• wyłączenie siebie daje złudne poczucie kontroli.

Jak to wpływa na dorosłe życie?

Dorosły z syndromem DDA:

• nie wie, co czuje – bo nauczył się to ignorować,
• boi się bliskości, bo ta budzi emocje,
• często doświadcza „pustki”, depresji, braku sensu,
• często uzależnia się od pracy, zakupów, seksu – by nie czuć.

Uzdrowienie

Leczenie polega na:

• odzyskiwaniu kontaktu ze sobą i ciałem,
• nazywaniu emocji bez wstydu,
• nauce regulacji emocjonalnej w bezpiecznej relacji terapeutycznej lub wspólnotowej.

Podsumowanie

„Nie ufaj, nie mów, nie czuj” – to nie są słowa złego człowieka. To mechanizmy przetrwania dziecka, które chciało przeżyć w świecie chaosu i braku miłości. Jednak w dorosłości te mechanizmy przestają chronić, a zaczynają ograniczać. Prowadzą do samotności, depresji, trudności w relacjach i nierozpoznanego cierpienia.

Dla wielu DDA wyzwoleniem staje się moment, gdy zrozumieją:

„Nie muszę już żyć według zasad przetrwania. Teraz mogę żyć według zdrowych zasad.”

Droga do zdrowienia

Leczenie syndromu DDA wymaga:

• terapii psychologicznej (indywidualnej, grupowej),
• udziału we wspólnotach 12 Kroków (np. DDA/DDD, ACA),
• pracy nad relacjami i granicami,
• przebaczenia sobie i budowania nowej tożsamości.

Afirmacja DDA mówi:

„Nie jestem sam(a). Nie jestem winny(a). Dam sobie radę.”

Jeśli jesteś DDA i ten artykuł do Ciebie przemówił — to może być Twój pierwszy krok. A może najważniejszy. Możesz zacząć swoja drogę uzdrowienia by ufać, mówić, czuć — naprawdę żyć.

Uwaga: Artykuł powstał w celach informacyjno-edukacyjnych. Przeczytanie artykułu nie zastąpi profesjonalnej konsultacji z psychoterapeutą DDA  w zakresie rozpoznawania i przeżywania emocji.

#Hashtagi:

#DDA #SyndromDDA #DorosłeDzieciAlkoholików #RelaksDDA #StresDDA #TrudnościDDA #LękDDA #DDAiStres #ProblemyZOdpoczynkiem  #DDAemocje #DDAregeneracja  #ZarządzanieStresem #WakacyjnyStresDDA #EmocjonalneTrudności #DDAproblemy  #ZadaniowośćDDA #TrudnościEmocjonalne #PsychologiaEmocji #WakacjeBezStresu #PracaZEmocjami #RównowagaŻyciowa #Samorozwój #PracaNadSobą #ZarządzanieEmocjami #SyndromDorosłegoDzieckaAlkoholika

PS. Nie zezwalamy na kopiowanie tego artykułu na inne blogi i używania treści z tego artykułu na webinarach internetowych.