Świadectwo Tradycji 5 DDA

Kiedy po raz pierwszy przeczytałem Tradycję 5 — że naszym jedynym celem jest nieść posłanie Dorosłemu Dziecku, które jeszcze cierpi — nie do końca to rozumiałem. Byłem wtedy tym, który „jeszcze cierpi”. Czułem się zagubiony, zraniony, wstydziłem się swojej przeszłości i emocji, które mną rządziły. Wspólnota DDA była dla mnie wtedy jak bezpieczny brzeg po długim dryfowaniu od mitingu do mitingu i od terapii do terapii.

Z czasem odkryłem, że ta Tradycja to nie tylko zdanie zapisane w literaturze — to kompas mojego zdrowienia. Kiedy przychodzi do grupy nowe Dorosłe Dziecko, w jego oczach widzę swoje dawne lęki — ten sam głód akceptacji, to samo pragnienie przynależności. I za każdym razem przypominam sobie, że moim zadaniem nie jest „naprawiać”, ale być obok. Słuchać, dawać nadzieję, dzielić się tym, co sam dostałem od innych ze Wspólnoty DDA.

To właśnie dzięki tej Tradycji zrozumiałem, że zdrowienie nie kończy się na mnie. Kiedy dzielę się swoją historią — o chaosie emocjonalnym, o wiecznych próbach kontrolowania innych, o uczuciu pustki mimo „dobrego życia” — ktoś inny może poczuć, że jego ból też ma sens. Że z tego można wyjść.

Dziś wiem, że nie niosę posłania tylko słowami. Niosę je swoją postawą — tym, że wracam na mityngi, że pozostaję w procesie zdrowienia, że potrafię słuchać bez oceniania. Tradycja 5 DDA uczy mnie pokory i przypomina, że to nie ja jestem źródłem uzdrowienia — że źródłem uzdrowienia jest Bóg, że dzieje się ono między nami, gdy dzielimy się prawdą, doświadczeniem, autentycznością i miłością.

To moje świadectwo wdzięczności: za ludzi, którzy kiedyś nieśli to posłanie nadziei do mnie. Dziś ja mam szansę zrobić to samo — z serca, nie z obowiązku. I w tym sensie Tradycja 5 DDA nie jest teorią, lecz żywym doświadczeniem duchowej miłości We wspólnocie DDA.

Dariusz

(*Imię zostało zmienione)